X
تبلیغات
رایتل
حقیقت توبه

« توبه» در اصل به معنای بازگشت از گناه است که این توبه به سخص گناه کار نسبت داده می شود، ولی در قرآن و روایتهای اسلامی بارها به خداوند نسبت داده شده است؛ در این صورت به معنای بازگشت به رحمت است همان رحمتی که بر اثر ارتکاب گناه از گناه کار سلب شده بود که پس از پشیمانی و بازگشت به بندگی پروردگار، رحمت الهی نیز به او باز می گردد و به همین دلیل یکی از نامهای خوداوند « توّاب» است.

گفتنی است که بهترین راه تهذیب نفس، پیشگیری و ترک گناه است. شخصی که خود را به انواع گناهان آلوده نکرده بیقین از گنهکاری که توبه کند از جایگاه برتری برخوردار است.

آری!

انسانی که هنوز مزۀ گناهان را نچشیده و به آن عادت نکرده،راحتر می تواند از گکناهان چشم پوشی کند از این رو است که امام علی (ع) فرمودند:

« ترک گناه آسان تر از طلب توبه است »

ولی در صورت آلودگی به گناه نباید از رحمت الهی نامید شود، زیرا راه تکامل و پویایی هیچ گاه بسته نیست بلکه خداوند مهربان و رؤوف برای این گروه از بندگان خود دری را با نام « توبه» باز گذاشته است.

               دری از رحمت خود باز کردی                گنه کاران بر آن آواز کردی

               مر آن در را نهادی توبه اش نام               که نا کامان بیابندی از آن کام

قرآن کریم در این باره می فرماید :

« قل یا عبادی الذین اسرفوا علی انفسهم لا تقنطوا من رحمة الله، انّ الله یغفر الذنوب جمیعاً.....   بگو: ای بندگان من که بر خود زیاده روی و ستم کرده اید! از رحمت خداوند نومید نشوید، چون خداوند همۀ گناهان را می آمرزد و او بسیار آمرزنده و مهربان است.»